Column

Fictieve, niet verzonden brief aan vakbondsbestuurders.

Geacht bestuur,

Hoe lang zou het duren voordat uw leden in de gaten krijgen dat elke CAO salarisverhoging ten koste gaat van hun  eigen pensioen?

Ik vraag me oprecht af waar de huidige financiële wereld naartoe gaat. Ik zal proberen het met een voorbeeld duidelijk te maken. Stel de vakbonden hebben buitengewoon veel succes en alle CAO lonen stijgen dit jaar met 10%. Het zal dan niet lang duren voordat alle consumentenprijzen ook stijgen met ca. 10% met als gevolg dat we een inflatie krijgen van ongeveer 10%. Gemiddeld gezien wordt er dus niemand beter of slechter van….. Lijkt het. Maar:

• Het geld dat de pensioenfondsen hebben voor dekking van de pensioenen is in één klap 10% minder waard. Dat betekent dat de premies omhoog moeten en de uitkeringen omlaag.
• Het spaargeld van consumenten is ook 10% minder waard geworden.

Waarom zullen de consumentenprijzen gemiddeld evenveel stijgen als de CAO lonen?

De verkoopprijs van bijna alle producten bestaat vrijwel volledig uit loonkosten. Waarschijnlijk niet allemaal loonkosten in ons land of in Europa maar toch lonen. Alle basisgrondstoffen komen immers gewoon uit de natuur? Het delven, oogsten, meerdere malen vervoeren, verhandelen en bewerken maken dat de prijs omhoog gaat. Omdat er mensen mee bezig zijn die betaald moeten worden. Zelfs de belastingen die er op geheven worden zullen uiteindelijk weer besteed worden aan lonen.

Wanneer wordt dit systeem eens doorbroken? Wie heeft de oplossing?

Ik kan de juiste oplossing nog niet verzinnen. Iedereen die er over nadenkt beseft dat dit vroeg of laat nog fouter gaat dan nu al het geval is maar ik ben bang dat er pas wat verandert als geld zo weinig waard is geworden dat consumenten en bedrijven er geen vertrouwen meer in hebben en hun reserves, spaargeld en beleggingen alleen nog maar in goud gaan doen.

Stof tot nadenken…

Geluk…

Apeldoorn, 3 februari 2011

Van de week hoorde ik een huisarts op de radio. Hij vertelde dat het allemaal geen vetpot was en dat een huisarts het van de kleine chirurgische ingrepen moest hebben om nog een beetje fatsoenlijk inkomen te hebben. Hij reed wel in een grote auto maar dat was een tweedehandsje. Zonder deze extra inkomsten was zijn salaris ongeveer €115.000  per jaar maar daar moest een huisarts wel 68 uur per week voor werken! Je zou bijna medelijden krijgen.

Voor leraren is het land te klein omdat ze nog maar 11 weken vakantie per jaar overhouden en dat ze daar niet eens extra geld voor krijgen.  Wat is werk en wat is vakantie? Als ik op mijn vakantieadres naar andere bakkerijen kijk en misschien ideeën op doe voor nieuwe producten dan ben ik toch niet aan het werk? En als ik een keer gebeld wordt door een medewerker met een dringende vraag dan gaat dat toch niet ten koste van mijn vakantie? Dus als een leraar in zijn enthousiasme tijdens zijn vakantie ideeën op doet voor het nieuwe schoolseizoen dan is dat toch niet zielig, dat is liefde voor het vak.

AOW en pensioenleeftijd moet omhoog. Gewoon noodzakelijk om het toekomstbestendig te maken. We worden gemiddeld 10 jaar ouder dan 30 jaar geleden. Is het dan zo erg om van die 10 jaar 2 jaar extra te werken? Ik heb meerdere medewerkers die geheel of gedeeltelijk na hun 65^e, soms nog heel lang, door willen werken.

Laten we gewoon de noodzakelijke veranderingen en bezuinigingen accepteren. Geef de overheid de kans het huishoudboekje in deze moeilijke tijd op orde te houden en er voor zorgen dat de rest van de wereld over 20 jaar niet zo naar ons land kijkt als wij nu naar bijvoorbeeld Griekenland. Want daar kom je uit als een overheid geen moeilijke beslissingen kan of durft te nemen.

Zorg dat je plezier hebt in wat je doet. Dat maakt het leven leuker en makkelijker en daar heeft (leef)tijd niets mee te maken.

Ik heb geen idee hoeveel uur ik per week bezig ben met mijn bedrijf, mijn vak of mijn branche. Ik weet wel dat het meer is dan bovengenoemde huisarts en dat ik maar een heel klein deel van deze tijd ervaar als werk en/of belastend. Ook weet ik dat de beloning die daar tegenover staat (erg weinig in vergelijking met dezelfde huisarts) niets te maken heeft met het plezier dat ik er aan beleef.

Niet de overheid, niet je werkgever, niet je familie of je buren maar alleen zelf ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk. Pas als je dat zo ervaart zul je het vinden.

Apeldoorn, 27 januari 2012

Minister van Bijsterveldt…

Gij zult niet oordelen, en ik dus ook niet of de minister van onderwijs wel of niet goed is. Ik ga er van uit dat zij haar beslissingen naar eer en geweten neemt op basis van alle kennis en informatie die ze tot haar beschikking heeft. Als ondernemer ben ik geen voorstander van stakingen, dus ook niet van stakingen in het onderwijs.

We maken ons natuurlijk wel zorgen over het onderwijs en dan vooral over het beroepsonderwijs. En die zorgen zijn bepaalt niet ongegrond. De vakmensen van de toekomst moeten komen uit het MBO. Slechts een handjevol heeft de ambitie om door te stromen naar het HBO en dit worden meestal geen bakkers.

Toch heeft de minister de afgelopen jaren stappen gezet om het MBO beter aan te laten sluiten op het HBO. Dit door de eisen van de zogenaamde AVO vakken op te schroeven. Op zich een mooi streven natuurlijk maar dat betekent dat de beschikbare uren (1040?) voor vakgericht onderwijs kleiner wordt om plaats te maken voor vakken als Nederlands, Engels en rekenen.

Bij een Beroeps Opleidende Leerweg (BOL) blijft er nog iets ruimte over om leerlingen de basis van het vak te leren maar bij een Beroeps Begeleidende Leerweg (BBL) is dit vrijwel onmogelijk. De minister heeft hier 2 oplossingen voor bedacht.

1. Het competentiegericht onderwijs invoeren. Dit houdt in dat een leerling op een examen niet beoordeeld wordt op het product wat hij/zij gemaakt heeft maar op zijn/haar competenties.

2. Het standpunt innemen dat een leerling, en zeker een BBL leerling, het vak moet leren in het leerbedrijf en niet op school.

Dit zijn nogal ‘enge’ oplossingen. Waar vinden wij straks de nieuwe ‘vakidioten’. De nieuwe tijgers, de nieuwe chefs, de nieuwe ondernemers die alles weten van ons mooie en boeiende vak. Die voldoende technische kennis hebben om op de juiste manier bij te sturen als de omstandigheden een keer anders zijn dan anders. Die in staat zijn een idee uit te werken tot een nieuw product. Of moeten we nog meer afhankelijk worden van onze leveranciers?

Voorlopig zijn dit wel de omstandigheden waar we het mee moeten doen. Of we het nou leuk vinden of niet. De ROC’s hebben er een hele kluif aan om leerlingen af te leveren waar ze volledig achter kunnen staan. Kortom, onze zorgen zijn zeker terecht.

Zoals u misschien weet ben ik sinds december 2010 bestuurslid van de NBOV met onderwijs in mijn portefeuille. Mijn taak dus om in het ingewikkelde politieke speelveld van overheid, brancheorganisaties, ROC’s, kenniscentra en vakbonden de belangen van de ambachtelijke bakkerij zo goed mogelijk te behartigen.

Om uiteindelijk als branche meer grip te krijgen op het kennisniveau van onze medewerkers zijn we bezig met de ontwikkeling van het NBA; De Nationale Bakkerij Academie. Met als uiteindelijk doel het kennisniveau van alle medewerkers, inclusief leidinggevenden en ondernemers, in de Nederlandse bakkerijen op een hoger niveau te brengen.

Zodat onze boeiende branche ook een bloeiende branche is en blijft.

Apeldoorn,20 januari 2012

Jammer hoor…

Jammer dat er afgelopen weekend uitgebreid in het nieuws moest komen dat 1 op de 5 sneetjes brood te zout is. Dit was geconstateerd door de voedsel en waren autoriteit. Kanttekening daarbij was ook nog dat brood bij de ambachtelijke bakker vaker ‘te zout’ was bevonden dan in de supermarkt.

De bakkerij is de enige branche die daadwerkelijk uniforme afspraken heeft gemaakt om minder zout te gaan toevoegen. Niet omdat het er lekkerder door wordt (integendeel), niet omdat de productie er makkelijker van wordt (integendeel), niet omdat het er goedkoper van wordt (integendeel) maar omdat we gehoor geven aan de noodzaak dat de consument minder zout gaat consumeren.

De berichtgeving had dus ook kunnen zijn: Vrijwel al het brood minder zout dan voorheen en slechts 1 van de 5 sneetjes voldoet nog niet helemaal aan de nieuwe norm.

Ik durf wel te stellen dat het brood met te veel zout bij de supermarkt  bewust afwijkt van de afspraken om de kostprijs lager te houden en dat de afwijking bij de bakker vooral zit in een ‘afweegfoutje’.

Vooral kleinere bakkerijen kunnen hier problemen mee hebben. Op een deeg van 5 kilogram bloem (net geen 10 broden) moest een bakker voorheen 100 gram zout doseren. Nu, met de nieuwe regels nog maar 90 gram. Een grondstoffenweegschaal in de bakkerij weegt meestal op 5 gram nauwkeurig dus een afwijking van een paar gram is niet zo vreemd. Als de bakker dus onbewust 93 gram toevoegt is het brood volgens de regels al ‘te zout’ (maar wel minder zout dan voorheen). Grotere ambachtelijke bakkerijen (zoals wij) en industriële bakkerijen (supermarktleveranciers) maken grotere degen en hebben dus geen last van deze afwijking.

Brood is en blijft heel goed en heel lekker. Zelfs als er per ongeluk een heel klein beetje meer zout op zit. http://www.voedingscentrum.nl/encyclopedie/brood.aspx

Apeldoorn, 13 januar 2012

Lekker lijnen.

Het is de tijd van lijnen. Veel mensen hebben het gevoel dat al het lekkers dat met Kerst en oud en nieuw is gegeten nu gecompenseerd, of overgecompenseerd moet worden met zelfkastijding. Honger lijden en afzien om in korte tijd een paar kilo kwijt te raken. In de meeste gevallen met een tamelijk onbevredigend succes en het resultaat is vaak ook nog van korte duur.

Volgens mij kan het anders. Leuker, lekkerder, gezond en duurzaam.

Een hongerig gevoel of trek wordt veroorzaakt door een hormoon dat aangemaakt wordt als je lichaam eten verwacht. Niet omdat je het nodig hebt maar gewoon omdat het lichaam gewend is op dat moment wat eten te verwerken. Als je dan begint aan een maaltijd wordt er na ongeveer een kwartier een ander hormoon aangemaakt wat het signaal afgeeft dat je vol zit. Verzadigd, klaar met eten. Beide gevoelens zijn dus tijdgestuurd.  

Daarnaast speelt het ‘tussen de oren’ aspect ook mee. Als je je goed voelt, lekker in je vel zit dan is de neiging om tussen de maaltijden door te gaan ‘snaaien’ veel kleiner. Zorg er dus voor dat je, ook als je graag wilt afvallen, vooral blijft genieten. Maak een feestje van elk moment dat je wat eet.

Met deze kennis kom je al vrij snel tot de volgende conclusies.

Eet 3 maaltijden per dag. Vergeet vooral het ontbijt niet.

Zorg dat je bij elke maaltijd vooral echt lekkere dingen eet. Ga er lekker voor zitten en neem er de tijd voor. Het duurt toch een kwartier voor je een verzadigd gevoel hebt dus eet lekker langzaam. Doe niets anders dan bewust genieten van elke hap. Niet praten, niet piekeren, niet haasten maar ruik, proef en voel de kwaliteit van de producten die je gekozen hebt. Elke hap weer.

3 maal per dag een kwartier echt genieten. Is dat geen fijne manier om af te vallen?

Als bakker willen wij graag ons steentje bijdragen. Wij doen elke dag ons best om brood te maken waar je van kunt genieten. Met een aangename smaak en een frisse geur. Zelfs nadat u het in de diepvries heeft bewaard of als het al een paar dagen in een plastic zak heeft gezeten. Brood vormt, zelfs bij een ‘dure bakker’, de basis voor een voordelige, heel gezonde en smakelijke maaltijd.